Kiedy włączyć farmakoterapię w stanie przedcukrzycowym?

Prof. dr hab. n. med.
Krzysztof Strojek

Oddział Kliniczny Chorób Wewnętrznych, Diabetologii i Schorzeń Kardiometabolicznych w Zabrzu, Śląskie Centrum Chorób Serca, Śląski Uniwersytet Medyczny

Rozpoznanie stanu przedcukrzycowego oznacza, że osoba z tego rodzaju rozpoznaniem ma zaburzenia metaboliczne, które predysponują do przedwczesnego rozwoju miażdżycy, a co za tym idzie: zawału serca, udaru mózgu czy miażdżycy naczyń obwodowych, które mogą się pojawić po 5 czy 10 latach trwania choroby. Konieczne jest zatem monitorowanie parametrów zagrożenia miażdżycą, stężenia glukozy we krwi, parametrów gospodarki lipidowej, wykonywanie pomiarów ciśnienia tętniczego i masy ciała.

W zakresie terapii osobie z rozpoznanym stanem przedcukrzycowym zaleca się przede wszystkim terapię behawioralną, a więc dietę prowadzącą do redukcji masy ciała i aktywność fizyczną. W sytuacjach szczególnego ryzyka cukrzycy do terapii behawioralnej dołącza się metforminę w dawce 2 razy 850 mg. Badania nad skutecznością prewencji cukrzycy u osób w stanie przedcukrzycowym wskazują, że terapia behawioralna cechuje się skutecznością rzędu 51%, bo o tyle obniża ryzyko wystąpienia czy przejścia stanu przedcukrzycowego w jawną cukrzycę. Skuteczność metforminy ocenia się na 30%. Choć jest trochę mniej skuteczna, to z codziennej praktyki wiadomo, że chorzy niestety nie redukują masy ciała, nie zwiększają aktywności fizycznej, zatem jedyną możliwością zabezpieczenia ich przed przejściem w cukrzycę jest właśnie zastosowanie metforminy.